>

Over Judith Williams


Website: http://www.vrouwenvoetbalnieuws.nl
Judith Williams heeft 94 artikelen geschreven tot dusver, je ziet ze hieronder.


Blog | soccertalk: selecteren (2)

Judith (42) is getrouwd met Ronald (46) en moeder van drie dochters: Sophie (13), Juliette (10) en Valerie (3). Voetbal is de rode draad in hun gezin. Wekelijks vertelt Judith ons in haar blog ‘soccertalk’ wat ze meemaakt met haar voetballende dochters. Over hun dromen en ambities. En over de manier hoe ze daarmee omgaan.

Het is half april. Dat betekent dat we over een maandje weer volop in de selectierondes zitten. Zo door de jaren heen hebben we daar al best een aantal van meegemaakt. Bij de jongens, bij de meiden, bij ons vorige cluppie, bij onze huidige club, bij de KNVB. Kortom, ik ben inmiddels wel door de wol geverfd op dit gebied. Althans, dat dacht ik.

Maar het is toch even anders als je aan de andere kant staat. Als jíj degene bent die de keuzes moet maken. Dat is andere koek. En nee, ik hoef geen team samen te stellen. Gelukkig niet. Laat dat maar aan de professionals over. Maar ik moest wel snoeihard zijn. Kiezen tussen al mijn kindjes. Welke wel. Welke niet. En  dan bedoel ik natuurlijk niet mijn lieve, mooie, sportieve, leuke en fanatieke meiden. Daar zou ik nooit tussen kunnen kiezen. Nee. Het ging om de keuze van mijn blogs. Welke komen wel in de bundel en welke niet.

Ik had het mezelf natuurlijk veel makkelijker kunnen maken. Gewoon alle 100 in een boekje. Maar nee. Ik moest zo nodig weer het aantal op 50 zetten. Lekker behapbaar. En dat bleek knap lastig. Want na de eerste ruwe shift (er waren nu eenmaal blogs die ik er sowieso wel bij wilde hebben, of zeker niet), bleven er nog best een aantal over. Ook daar ging ik weer doorheen, om vervolgens op 56 blogs te blijven hangen.

56. dat waren er dus nog steeds zes te veel. Zou ik overstag gaan? Nee, natuurlijk niet. Het blijft selectie hè! Dus na veel schuiven, schrappen, terugplaatsen, lezen en herlezen, was dan toch eindelijk het moment daar. De selectie was een feit. Mijn 50 blogs stonden op papier. Klaar om in een mooie opmaak gegoten te worden. Ondertussen was ik ook druk met de vormgeefster in de weer over de cover. Hiervoor had ik een mooie foto in gedachten. Een waar pareltje tussen alle voetbalfoto’s die ik heb. De foto is gemaakt door medevoetbalmoeder A. Tijdens de boekpresentatie van Vivianne Miedema. Hoe toepasselijk. Dat nu net daar de coverfoto is geschoten voor mijn eigen boek.

Nou ja boek. Dat klinkt als een of ander literair hoogstandje. En dat is het natuurlijk niet. Maar het voelt toch wel speciaal om straks een heus gedrukt exemplaar van mijn eigen blogs in mijn handen te houden. Een echte pocket – mét ISBN nummer – die twee voetbaljaren samenvat. Een mooie, tastbare herinnering voor mijn meiden. En een klein eerbetoon aan alle voetbalmoeders die iedere week weer klaarstaan voor hun eigen Martens-jes, Miedema-tjes en Van de Sande-tjes.

En wat het nog specialer maakt – en daar ben ik stiekem best een beetje trots op – is dat het voorwoord is geschreven door een medevoetbalmoeder. En niet zomaar één. Een tipje van de sluier? Ze heeft het allemaal al eens meegemaakt. Toen niemand nog van vrouwenvoetbal had gehoord stond zij al langs het veld. En nu het immens populair is, staat ze er nog steeds. Voor haar eigen Oranjeleeuwin en kersverse Europees Kampioene.

Al enig idee wie het zou kunnen zijn?

Het bericht Blog | soccertalk: selecteren (2) verscheen eerst op Vrouwenvoetbalnieuws.

Blog | soccertalk: voetbalbui (2)

Judith (42) is getrouwd met Ronald (46) en moeder van drie dochters: Sophie (13), Juliette (10) en Valerie (3). Voetbal is de rode draad in hun gezin. Wekelijks vertelt Judith ons in haar blog ‘soccertalk’ wat ze meemaakt met haar voetballende dochters. Over hun dromen en ambities. En over de manier hoe ze daarmee omgaan.

‘s Ochtends werd ik wakker van het getik van de regen op het afdak. Nou ja getik. Zeg naar rustig gekletter. Want het kwam met bakken naar beneden. Dat voorspelde niet veel goeds. En dat op zo’n belangrijke dag! En lange dag. Want we zouden heel wat uren op het voetbalveld doorbrengen. Getver. Het was toch lente?

Oudste dochter zou eerst een paar uur naar school gaan. Even een natuurkundetoets maken en dan hop naar huis. Doorweekt kwam ze aan. Maar ze moest zich sowieso omkleden. Want eindelijk was het moment daar. Ze had er naar uitgekeken. En ik ook. Haar eerste interland. Nou ja. Oefeninterland. Maar toch. En niet tegen zomaar een tegenstander. Nee, ze mocht het gewoon opnemen tegen Amerika! En dat  op de velden van sc Muiden. Een bijna letterlijke thuiswedstrijd.

Op weg er naar toe, bespeurde ik een beetje spanning bij dochterlief. Logisch. Toch wel een bijzonder moment. Want het was niet alleen een wedstrijd tegen een ander land. Er ging ook een heel programma van trainen, lunchen, wandelen en warming-up aan vooraf.

Eennaal aangekomen gleed de spanning een beetje van haar af toen ze haar teamgenoten zag. Op de deur van de plaatselijke kantine hing een A4-tje met daarop de aankondiging van dit spektakel. Op het A4 prijkte een foto van Vivianne. Superleuk om op deze manier supporters te werven. Al vreesde ik dat met dit weer niemand zou komen die er toch al niet hoefde te zijn.

Eenmaal binnen bleek dat de Amerikaanse meiden zich hadden omgetoverd tot de Victoria Soccer club uit Canada. Iets ander deel van het continent maar ach, nog steeds leuk. Het zou de pret er in ieder geval niet minder om maken. Dus ons hoorde je niet klagen. En het bleek hoe dan ook een bijzondere happening, want zelfs TV Noord Holland was ter plaatste om een mooie reportage te maken.

Helaas moest ik alweer gaan. Middelste dochter had immers het schoolvoetbal op het programma staan. Zo kon ik dus nog even langs huis om mijn oranje sjaal en dito petje mee te nemen. Want hé, het was koud en het regende. En als ik dan toch een petjes op moet, dan wel in het oranje. Want laten we eerlijk wezen. Mijn dochter ging gewoon voor het eerst namens Nederland een wedstrijd spelen! En ik weet ook wel dat ik nu een beetje overdrijf. Maar geen idee hoe vaak we dit nog gaan meemaken. Dus ieder moment dat we kunnen pakken is er één!

Na twee wedstrijden schoolvoetbal te hebben gezien – die niet heel erg goed afliepen – haastte ik me met jongste dochter naar de velden van sc Muiden. Hopelijk zou de bal hier wel de goed kant op rollen. Niet veel later kwamen de teams het veld op gelopen. Ik probeerde het gezicht van mijn dochter te spotten. De spanning van de heenweg had plaats gemaakt voor opperste concentratie. Helaas geen oranje tenues, of volksliederen. Maar wel een line-up, waarna ze elkaar een hand gaven. En toen kon het spektakel beginnen.

En de meiden lieten zich van hun beste kant zien. Maar liefst vijf keer werd er gescoord! En dat zonder een tegendoelpunt. Een geweldige prestatie. En mijn dochter? Die had het onwijs naar haar zin. Ondanks de kou, de regen en het fysieke spel van de tegenstander, genoot ze met volle teugen. Ze had zelfs nog tijd voor wat lol achterin met medeverdedigster D. die overigens garant stond voor een prachtig doelpunt via een vrije trap. Niet voor niets is dit doelpunt inmiddels genomineerd als doelpunt van de week bij voetbal.nl. Ik heb dus zeker gestemd.

Nieuwsgierig? Kijk dan even in onderstaand filmpje naar doelpunt nummer drie. En natuurlijk mag je ook stemmen.

Wat is jouw Moment van de Week?

Jaaaa, we mogen weer! Stem op jouw Moment van de Week..1. Tom Kuil – Neptunus-Schiebroek 22. Tiki taka – RKSV Spartaan'20 JO9-13. Deau den Turk – KNVB West Nederland MO13

Geplaatst door voetbal op woensdag 4 april 2018

 

Het bericht Blog | soccertalk: voetbalbui (2) verscheen eerst op Vrouwenvoetbalnieuws.

Page 1 of 4712345»102030...Last »

UR BRAND ON THIS PLACE?

Bezoek de Handleiding HTML

web counters

LIKE! ons op FACEBOOK!

FOLLOW! ons op TWITTER!