Vera Pauw, vrouw van onschatbare waarde





20161107_vera_pauw_radioVan de weinige mensen die ik echt bewonder is Vera Pauw er een. Vera Pauw: de eerste Nederlandse profvoetbalster in Italië, de eerste vrouw met het hoogste trainersdiploma, bondscoach van de Nederlandse, Schotse, Russische en Zuid-Afrikaanse vrouwen.

Tegen de klippen op vocht ze jarenlang voor voetbal voor meisjes en vrouwen, in een tijdsgewricht waarin voetbal voor meisjes en vrouwen verre van bon ton was. Toen Oranje onder haar leiding brons won op het EK van 2009, werd ze niet hartelijk bedankt door de KNVB. Nee. Ze werd uitgekotst.

Gisteren hoorde ik haar in een lang interview op Radio 1. Niemand zag ons ooit staan, vertelde ze. Welk meisje ging er nou voetballen? Nou, zij. En daarna stroopte ze de mouwen op, zette ze de eredivisie voor vrouwen op en ontwikkelde ze een visie voor het Nederlands elftal. Steun kreeg ze nauwelijks, kritiek des te meer. Toen ze het tegen alle verwachtingen in met een piepjong team tot de halve finales van het EK schopte, doken er ineens uit alle hoeken en gaten mannen op die dat succes claimden. Omarmden. Plotseling was het vrouwenvoetbal interessant, statusverhogend en goed voor het cv, en wilden de mannen die voorheen nooit thuisgaven erbij horen. Meedoen.

Maar hoe doe je dat als er al iemand aan het roer zit, iemand die een lijn heeft uitgezet die bewezen succesvol is, een lijn waarmee ze verder wil? Dan ga je praatjes verspreiden. Praatjes over die lastige Vera Pauw die je zo dwarszit. Praatjes die langzamerhand in de muren van de KNVB gingen zitten. Na verloop van tijd geloofde iedereen ze. En werden ze zelfs zo hardnekkig dat Vera ging twijfelen aan zichzelf, sterker, dat ze bijna niet meer wist wie ze was. Haar hele leven, haar ziel en zaligheid had ze in het vrouwenvoetbal gestoken, en toen het eindelijk – éindelijk – tijd was om te oogsten, werd ze weggeblazen door mannen die haar het succes niet gunden.

In 2010 leverde ze haar contract als bondscoach in bij de KNVB. Het zou nog jaren duren voor ze verwerkt had wat haar was overkomen. Tuurlijk, het had ook prachtige nieuwe kansen gegeven. Het Russische vrouwenelftal trainen bijvoorbeeld, op een veld naast het Rode Plein. Of de Zuid-Afrikaanse voetbalsters vanaf nul opleiden. Ze niet alleen sportief kansen geven, maar er ook voor zorgen dat ze naar school kunnen, of een baan krijgen. En eigenwaarde, waardoor ze niet meer met zich laten sollen, zoals in de townships nog met veel teveel vrouwen gebeurt. Zoveel meer dan een bondscoach werd ze, Vera Pauw.

Geen wonder dat de Fifa haar heeft genomineerd voor beste vrouwenvoetbaltrainer van 2016. Al heeft Zuid-Afrika het niet ver geschopt op de Olympische Spelen, in het leven van de speelsters is zij van onschatbare waarde geweest. Net zoals ze voor het Nederlandse vrouwenvoetbal van onschatbare waarde is geweest. Maar een benoeming tot bondsridder, de hoogste onderscheiding van de KNVB, ho maar. Of een uitnodiging voor de loting van het EK vrouwenvoetbal 2017, morgen in Rotterdam: vergeet het. Vera Pauw vertelde het koeltjes, terwijl ik me kwader en kwader maakte.

Gaan wij echt zo om met een vrouw die zoveel betekend heeft voor de Nederlandse sport in het algemeen, en het vrouwenvoetbal in het bijzonder? Kom op KNVB. Het is nog niet te laat. Pak een envelop, schrijf er ‘mevrouw Pauw’ op en duw er een VIP-uitnodiging voor de EK-loting in. En regel als de wiedeweerga die benoeming tot bondsridder. Hup. Zo moeilijk is het niet.

KNVB, regel als de wiedeweerga die benoeming tot bondsridder.

Bron: De Trouw

Het bericht Vera Pauw, vrouw van onschatbare waarde verscheen eerst op Vrouwenvoetbalnieuws.


Formule1 Volg het FIFA ULTIMATETEAM op INSTAGRAM! En win een WEDSTRIJDSHIRT VAN JE CLUPPIE!! Formule1

Lees het volledige artikel
Nog niemand reageerde.

Reageer




LIKE! ons op FACEBOOK!

FOLLOW! ons op TWITTER!