Lenie van Wensveen-Van der Jagt wilde nog wel een keer voordoen hoe ze het allereerste doelpunt van het Nederlands vrouwenvoetbalelftal maakte. Maar dat ging niet helemaal zoals gepland: ze ligt nu met een gebroken heup in het Streekziekenhuis Koningin Beatrix in Winterswijk.

Op de vraag van de cameraman van Voetbal International laat ze terug zien hoe ze op 23 september 1956 in Essen, tijdens de eerste officieuze interland van het nationale “dameselftal” tegen Duitsland, scoorde. ,,Ik zei nog, alleen dribbelen en drijven’’, zegt haar man Hans van Wensveen hoofdschuddend. Maar zijn 75-jarige vrouw wil de bal met het hoofd hooghouden. ,,Ik was eigenwijs, liep koppend naar achteren en struikelde.’’

Ongelukkige wijze

Een cameraman van het voetbalweekblad was neergestreken op camping Het Eibernest in Eibergen, waar het echtpaar uit Lekkerkerk voor het vijfde jaar het voorjaar doorbrengt. Het interview voor een filmopname, ter gelegenheid van het Europees kampioenschap vrouwenvoetbal in Nederland, eindigt voor Lenie van Wensveen op ongelukkige wijze. Ze is vrijdag, geopereerd in het Winterswijkse ziekenhuis en heeft een kunstheup gekregen.

Moeder van het voetbal

Misschien mag ze vandaag naar huis. ,,Ik zie wel op tegen de revalidatie’’, bekent ze. Ook hoopt van harte nog wel weer de jongste voetballertjes van Lekkerkerk te kunnen fluiten, zoals ze nog wekelijks deed. ,,Ze noemen haar bij ons in het dorp de moeder van het voetbal’’, zo geeft haar man haar passie voor het voetbal aan.

Pioniers

Lenie blijft één van de pioniers van het vrouwenvoetbal in Nederland. Op 14-jarige leeftijd debuteert ze in Oranje, dat de eerste officieuze interland speelt in het Duitse Essen, waar ze ondanks haar doelpunt een nederlaag niet kan voorkomen (2-1). In een filmpje van het Polygoonjournaal, met cynisch commentaar – ‘de Duitse speelster Beckmann, die een uitstekend figuur had… sloeg’ – laat een juichende Van der Jagt zien na de doeltreffende schuiver in de hoek.

Anti-damesvoetbal

Dat vrouwonvriendelijke commentaar zegt alles over de status van het vrouwenvoetbal in die begintijd. Op 16 april 1955 werd de Nederlandse Dames Voetbal Bond opgericht, een wilde bond. ,,De KNVB was anti-damesvoetbal’’, zo kijkt Lenie van Wensveen terug. ,,Tussen een wedstrijd van dames en heren moest twee of drie uur zitten.’’

Ze spelen veelal ‘wilde’ interlands tegen Duitsland en Frankrijk, en demonstratiewedstrijden. ,,Was je een heel weekend weg en dan kreeg je 20 gulden. En dan op zondagmiddag terug en maandag gewoon weer aan het werk. Ik werkte in een magazijn.’’

Ze was dertien toen ze bij VVV Rotterdam vroeg of ze mocht meetrainen. Ze mocht komen en kwam gelijk in het vrouwenteam, dat meespeelde in een vrouwencompetitie met twaalf verenigingen. ,,Ik voetbalde altijd al op straat en mijn vader vond het geweldig.’’

Beenbreuk

Van Wensveen speelt nog twee officiële, door de KNVB goedgekeurde interlands, totdat ze in 1973 een gecompliceerde beenbreuk oploopt en dat betekent het einde van haar interlandcarrière. ,,Hoeveel interlands ik heb gespeeld? Weet ik zo niet, ik heb thuis wel een lijstje.’’

Die allereerste wedstrijd in Essen staat nog wel op haar netvlies: ,,Er zaten vijftienduizend mensen in het stadion. Het was geweldig om mee te maken. Ik was de jongste op het veld.’’

Bron: Gelderlander.nl
Schrijver: Domien Esselink
Fotografie: Jan van den Brink

Het bericht Pionier vrouwenvoetbal (75) belandt in ziekenhuis na ongelukkige val verscheen eerst op Vrouwenvoetbalnieuws.

Lenie van Wensveen-Van der Jagt wilde nog wel een keer voordoen hoe ze het allereerste doelpunt van het Nederlands vrouwenvoetbalelftal maakte. Maar dat ging niet helemaal zoals gepland: ze ligt nu met een gebroken heup in het Streekziekenhuis Koningin Beatrix in Winterswijk.

Op de vraag van de cameraman van Voetbal International laat ze terug zien hoe ze op 23 september 1956 in Essen, tijdens de eerste officieuze interland van het nationale “dameselftal” tegen Duitsland, scoorde. ,,Ik zei nog, alleen dribbelen en drijven’’, zegt haar man Hans van Wensveen hoofdschuddend. Maar zijn 75-jarige vrouw wil de bal met het hoofd hooghouden. ,,Ik was eigenwijs, liep koppend naar achteren en struikelde.’’

Ongelukkige wijze

Een cameraman van het voetbalweekblad was neergestreken op camping Het Eibernest in Eibergen, waar het echtpaar uit Lekkerkerk voor het vijfde jaar het voorjaar doorbrengt. Het interview voor een filmopname, ter gelegenheid van het Europees kampioenschap vrouwenvoetbal in Nederland, eindigt voor Lenie van Wensveen op ongelukkige wijze. Ze is vrijdag, geopereerd in het Winterswijkse ziekenhuis en heeft een kunstheup gekregen.

Moeder van het voetbal

Misschien mag ze vandaag naar huis. ,,Ik zie wel op tegen de revalidatie’’, bekent ze. Ook hoopt van harte nog wel weer de jongste voetballertjes van Lekkerkerk te kunnen fluiten, zoals ze nog wekelijks deed. ,,Ze noemen haar bij ons in het dorp de moeder van het voetbal’’, zo geeft haar man haar passie voor het voetbal aan.

Pioniers

Lenie blijft één van de pioniers van het vrouwenvoetbal in Nederland. Op 14-jarige leeftijd debuteert ze in Oranje, dat de eerste officieuze interland speelt in het Duitse Essen, waar ze ondanks haar doelpunt een nederlaag niet kan voorkomen (2-1). In een filmpje van het Polygoonjournaal, met cynisch commentaar – ‘de Duitse speelster Beckmann, die een uitstekend figuur had… sloeg’ – laat een juichende Van der Jagt zien na de doeltreffende schuiver in de hoek.

Anti-damesvoetbal

Dat vrouwonvriendelijke commentaar zegt alles over de status van het vrouwenvoetbal in die begintijd. Op 16 april 1955 werd de Nederlandse Dames Voetbal Bond opgericht, een wilde bond. ,,De KNVB was anti-damesvoetbal’’, zo kijkt Lenie van Wensveen terug. ,,Tussen een wedstrijd van dames en heren moest twee of drie uur zitten.’’

Ze spelen veelal ‘wilde’ interlands tegen Duitsland en Frankrijk, en demonstratiewedstrijden. ,,Was je een heel weekend weg en dan kreeg je 20 gulden. En dan op zondagmiddag terug en maandag gewoon weer aan het werk. Ik werkte in een magazijn.’’

Ze was dertien toen ze bij VVV Rotterdam vroeg of ze mocht meetrainen. Ze mocht komen en kwam gelijk in het vrouwenteam, dat meespeelde in een vrouwencompetitie met twaalf verenigingen. ,,Ik voetbalde altijd al op straat en mijn vader vond het geweldig.’’

Beenbreuk

Van Wensveen speelt nog twee officiële, door de KNVB goedgekeurde interlands, totdat ze in 1973 een gecompliceerde beenbreuk oploopt en dat betekent het einde van haar interlandcarrière. ,,Hoeveel interlands ik heb gespeeld? Weet ik zo niet, ik heb thuis wel een lijstje.’’

Die allereerste wedstrijd in Essen staat nog wel op haar netvlies: ,,Er zaten vijftienduizend mensen in het stadion. Het was geweldig om mee te maken. Ik was de jongste op het veld.’’

Bron: Gelderlander.nl
Schrijver: Domien Esselink
Fotografie: Jan van den Brink

Het bericht Pionier vrouwenvoetbal (75) belandt in ziekenhuis na ongelukkige val verscheen eerst op Vrouwenvoetbalnieuws.