Lieke Martens: ”Toen ik de toespraak moest doen was ik in shock”

Begin september is Lieke Martens geïnterviewd door de grootste krant van Spanje, El Pais. Hieronder vind je een vertaling van het interview.

ElPais (EP): Het is thuis niet moeilijk om over voetbal te praten, toch?

Lieke Martens (LM):. Ja, het is helemaal niet moeilijk. Het zal nu nog gemakkelijker zijn. Ik ga nu samenwonen met mijn vriendje, dat is ook een grote stap in mijn leven. Hij houdt ook van voetbal, hij speelde in één van de lagere klassen in Nederland, maar door een aantal blessures was hij genoodzaakt om te stoppen.
Met mijn ouders en broer spreek ik al heel veel over voetbal, ik begon met hen te spelen in mijn achtertuin. We waren altijd met de bal bezig. En zo niet, dan was ik wel op straat met vrienden.

EP: Nu ben je de ster van de buurt?

LM: Hier is er niets veranderd, ze zien me niet als een ster. Iedereen weet wat ik op moest offeren om profvoetballer te worden. Ik vertrok uit huis toen ik 15 was, in het begin moest ik van mijn moeder blijven bellen, want ik had geen idee hoe ik moest koken of hoe de wasmachine werkte.

EP: Studeer je?

LM: Ja, ik heb een gesprek bij het Cruyff Institute gehad om een master te gaan doen. Ik studeerde Marketing en Communicatie, maar ik wil iets om vaker te gaan doen. Vrouwenvoetbal is niet zoals de mannen, wanneer ik met pensioen ga dan zal ik moeten gaan werken. Ik wil daarop voorbereid zijn.

EP: Denk je dat de verschillen tussen mannenvoetbal en vrouwenvoetbal kunnen veranderen?

LP: Ik weet het niet. Het is wel zo dat de situatie van het vrouwenvoetbal steeds beter wordt, maar ik denk dat het moeilijk wordt om het mannenvoetbal en het vrouwenvoetbal gelijk te stellen qua inkomsten etc.

EP: Maar je bent opgegroeid in een land waar vrouwenvoetbal is ontwikkeld.

LM: Ja, oké. Maar toen ik begon te voetballen met vijf jaar deed ik mee met de jongens. En dat dus tot 15 jaar. Soms als ik ergens kwam hoorde ik zinnen als ‘een vrouw kan niet voetballen’ of een zelfde soort opmerkingen. Ik heb nooit echt discriminatie gevoeld, maar deze situatie gebeurt alleen in het voetbal. In andere sporten gebeurt dat niet. Het geeft nog steeds wel het gevoel dat voetbal alleen voor mannen is. Gelukkig zien we nu meer en meer vrouwen die voetballen.

EP: Is het jouw generatie die verandering symboliseert?

LM: Misschien. Het is belangrijk dat meisjes die beginnen te voetballen een vrouwelijk voorbeeld hebben. Onze referenties waren mannen. Vandaag de dag, bijvoorbeeld op sociale netwerken, schrijven niet alleen meisjes aan mij, maar ook jongens. Ze kijken ook naar vrouwenvoetbal. Wij zijn een model, het is interessant dat we iemand kunnen inspireren.

EP: Eventuele extra druk?

LM: Een nieuwe ervaring. Mijn leven veranderde na het EK. Ik leefde in een droom. De andere dag, bijvoorbeeld, ging ik naar het strand en hier zijn veel Nederlanders die me herkennen.

EP: Is het vervelend?

LM: Nee, het is gewoon anders. Het hoort erbij, het is nu een rol die ik heb. Ik ga nu niet dingen anders doen, ik blijf mezelf. Maar als ik nu met de metro ga, zie ik mensen naar me kijken, zeggen dingen in elkaars oor en vragen me dan : ‘Jij bent Lieke? Kunnen we een foto maken? ‘ Ik weet het nog niet … Ik ben nog niet terug naar Nederland gegaan, ik weet niet hoe het is om daar te zijn. Voor mij is het perfect, maar ik weet niet hoe dat moet zijn voor Messi. Ik weet niet of je een normaal leven kan hebben.

EP: Waarom heb je gekozen voor Barcelona ?

LM: Ik identificeer mij met de speelstijl. Het is net als in Nederland, het systeem is hetzelfde: 4-3-3. De Cruyff-stijl is aanwezig. Voor ons, de Nederlanders, is de club bijzonder. En de oorsprong van dit alles is Johan Cruyff. Het is een legende, onze grote held. Hij heeft zoveel voor ons land betekend, wereldwijd. Hij is de basis van al onze succesen.

EP: Ook voor vrouwenvoetbal?

LM: Zeker, hij inspireerde ons ook. Ik heb hem niet zoveel kunnen volgen zoals mijn vader. Ik spreek meer over Messi of Ronaldinho, maar voor hem is Cruyff alles.

EP: Kijk je nog steeds video’s van Ronaldinho?

LM: Soms ik kijk graag naar de trucs die hij deed. Zijn magie, zijn mooie spel. Ik probeer hem te imiteren, maar dat lukt me [lacht] niet altijd.

EP: Had je verwacht dat je de UEFA award zou winnen?

LM: Ik was een beetje verrast. Toen ik de toespraak moest doen was ik in shock . Ik had niets voorbereid. Ik liep het podium op en dacht: ‘En nu, wat moet ik zeggen?’ Ik was daar, omringd door grote sterren zoals Messi, Ronaldo, Ramos …

EP: Heb je met ze gesproken?

LM: Met Ronaldo een beetje, maar de waarheid is ik wilde echt met Messi praten, ik heb het Catalaans nog niet echt onder de knie en hij spreekt geen engels. Toch leek Leo mij heel leuk.

Tekst: El Pais Barcelona
Foto: Nienke van der Tak

Het bericht Lieke Martens: ”Toen ik de toespraak moest doen was ik in shock” verscheen eerst op Vrouwenvoetbalnieuws.